การเชื่อมแบบสัมผัสเทียบกับการเชื่อมแบบเหนี่ยวนำ: การเลือกวิธีการเชื่อม HF ที่เหมาะสมสำหรับโรงงานผลิตท่อของคุณ

การเชื่อมแบบสัมผัสใช้ขั้วไฟฟ้าทองแดงคู่หนึ่งสัมผัสกับทั้งสองด้านของท่อเหล็กที่จะเชื่อม กระแสไฟฟ้าเหนี่ยวนำมีการแทรกซึมที่ดี

ผลกระทบทั้งสองประการของกระแสไฟฟ้าความถี่สูงจะสูงสุดเนื่องจากการสัมผัสโดยตรงระหว่างขั้วไฟฟ้าทองแดงและแผ่นเหล็ก

ดังนั้น การเชื่อมแบบสัมผัสจึงมีประสิทธิภาพสูงกว่าและใช้พลังงานต่ำกว่า จึงนิยมใช้กันอย่างแพร่หลายในการผลิตท่อความเร็วสูงและความแม่นยำต่ำ และโดยทั่วไปแล้วการเชื่อมแบบสัมผัสเป็นสิ่งจำเป็นเมื่อผลิตท่อเหล็กที่มีความหนาเป็นพิเศษ

อย่างไรก็ตาม การเชื่อมแบบสัมผัสมีข้อเสียสองประการ ประการแรกคือ อิเล็กโทรดทองแดงสัมผัสกับแผ่นเหล็กโดยตรง ทำให้สึกหรอเร็ว ประการที่สองคือ เนื่องจากอิทธิพลของความเรียบของพื้นผิวแผ่นเหล็กและความตรงของขอบ ทำให้ความเสถียรของกระแสไฟฟ้าในการเชื่อมแบบสัมผัสไม่ดี และรอยเชื่อมจะมีครีบภายในและภายนอกค่อนข้างสูง โดยทั่วไปจึงไม่นิยมใช้ในการเชื่อมท่อที่มีความแม่นยำสูงและผนังบาง

การเชื่อมแบบเหนี่ยวนำคือการพันขดลวดเหนี่ยวนำหนึ่งรอบหรือมากกว่านั้นไว้ด้านนอกของท่อเหล็กที่จะทำการเชื่อม

ขดลวดเหนี่ยวนำแบบหลายรอบมีประสิทธิภาพดีกว่าแบบรอบเดียว แต่การผลิตและการติดตั้งขดลวดเหนี่ยวนำแบบหลายรอบนั้นยากกว่า

ประสิทธิภาพจะสูงขึ้นเมื่อระยะห่างระหว่างขดลวดเหนี่ยวนำกับพื้นผิวท่อเหล็กมีน้อย แต่ก็มีโอกาสเกิดการปล่อยประจุระหว่างขดลวดเหนี่ยวนำกับท่อได้ง่าย

โดยทั่วไป แนะนำให้เว้นระยะห่างระหว่างขดลวดเหนี่ยวนำกับพื้นผิวท่อเหล็กไว้ที่ 5-8 มิลลิเมตร

เมื่อใช้การเชื่อมแบบเหนี่ยวนำ เนื่องจากขดลวดเหนี่ยวนำไม่ได้สัมผัสกับแผ่นเหล็ก จึงไม่มีการสึกหรอ และกระแสเหนี่ยวนำค่อนข้างคงที่ ซึ่งช่วยให้การเชื่อมมีความเสถียร

คุณภาพพื้นผิวของท่อเหล็กในระหว่างการเชื่อมนั้นดี และรอยเชื่อมเรียบเนียน

สำหรับท่อที่มีความแม่นยำสูง โดยทั่วไปจะใช้การเชื่อมแบบเหนี่ยวนำ